این عنوان مطلبی است که نویسندش من نیستم و قرار این بخش توسط شما دوستان نوشته بشه

در واقع این بخش نامه ای ست از طرف دل شما به هر کس و یا هر چیز دلخواه .

هدف از ایجاد این بخش اینه که  شما حرف دلتونو بگین و من و خوانندگان هم با روحیه و عقاید شما بیشتر آشنا شیم.

این عنوان هفته ی دوم و چهارم هر ماه نوشته می شه .

از همه ی دوستان و خوانندگان محترم و عزیز تقاضا دارم حرف دلشونو به آدرس :   

  E-mail:cry_baby336@yahoo.com

      بفرستند .

امید وارم که در این مورد با من همکاری کنید و تنهام نزارین .

منتظر نظرات شما به خصوص در مورد این بخش هستم

با تشکر  صدای سکوت .  

                        و اما نامه ی اول از دوست عزیزم رضا به ... !

                                             شیرین ترین یادگاری دشوار ترین آرزو

به نام خداوندی که غم را بهتر از شادی و عشق را بی رقیب آفرید .

من رضا دوست سالار م

این نامه رو مثل ده ها نامه ی قبلی که برای یه نفر نوشتم اینم واسه اون می نویسم . تنها فرقش اینه که قبلیا رو کاغذ بود ولی این ... ! اون فرشته کسی نیست جز شیدای خودم اینم بگم که من تا بحال جز غم و درد و حسرت و کینه و انتظار از زندگی چیزی نفهمیدم . دنیا در حق من خیلی نامردی کرده.

تنها امیدم خداست ، تنها عشقم شیداست و تنها کسی رو هم که از ته  دل دوست دارم مادرمه.

نمی دونم از کجا شروع کنم ، از چی بگم ، هر لحظه لحظه ای که با هم بودیم برام خاطره ای ست ، هیچ کدوم حتی خاطرات خیلی ساده هم از یادم نمی ره و هر وقت از اون مکان ها رد می شم همشون میان جلوی چشمام ، طوری که فکر می کنم الان اون اتفاق افتاده ، تو منو بدون هیچ دلیلی گذاشتی و رفتی و اون همه عشق که می شد تو نگاهامون ، صداهامون ، نامه هامون ، لحظه هامون به وفور پیدا کرد نادیده گرفتی ولی هنوز با تموم اونا زندگی می کنم و به امید اون روزی هستم که ... !

زندگی کردن بدون تو برام خیلی سخته ، خیلی . وقتی تنهام ، غمگینم ، شادم و تو لحظه لحظه ی زندگیم به یاد تو هستم . شبا رو  خیلی دوست دارم چون سکوت مطلق حاکمه و من خیلی راحت به تو فکر می کنم و طوری   حسرت گذشته هارو می خورم که بالشم خیس آب می شه و بعد یه دفعه خوابم می گیره و تو خواب تورو می بینم و از خواب می پرم و دوباره ... !

از وقتی که رفتی خیلی تنها شدم و البته کمی حسود . وقتی دختر پسری رو تو خیابون می بینم حسودیم می شه ، حتی وقتی دوستام با دوست دخترشون حرف می زنن می خوام برم خفشون کنم! نمی دونم چرا ؟ دست خودم نیست . وقتی اتفاقی  تو خیابون می بینمت یه حالی می شم که توصیفش برام سخته فقط می خوام داد بزنم و خودمو بندازم زیر ماشین ولی جلوی خودمو می گیرم ، خیلی افسرده می شم ، میام خونه نامه هاتو می زارم جلوم و می خونم البته اینم بگم که همشونو از حفظم . بعد، از خدا می خوام که تورو به من برسونه ، خدا حرفامو گوش می ده و با حکمت خودش می خواد کارمو درست کنه .

هر وقت بیکار می شم سالار بد بختو بر می دارم می برم کوچه های والی که با تو قدم می زدیم ، اینقدر از خاطراتمون بهش گفتم که دیگه خسته شده به روم نمیاره ولی اونم ... !

خیلی دوستت دارم و داشتم و خواهم داشت ولی ای کاش یک در صد از عشق و علاقه ای که من نسبت به تو داشتم تو نسبت به من داشتی اون وقت هیوقت کارمون به اینجا نمی کشید ، کاش می شد الان یه جور دیگه بود به جای اینکه یه آرزو و خاطره بودی یه دلخوشی بودی ولی خوب شاید ... ! کاش می شد یک در صد از حرفا و قولایی که خودت از من گرفتی حقیقت داشت ، کاش به جای اینکه من اسم دخترمو شیدا بزارم اسم ...

کاش جای اینکه من عاشق تو باشم تو عاشق من بودی ، کاش دنیا اینقدر نا مرد و زندگی اینقدر سخت نبود ، کاش برای همیشه مال من بودی ، کاش این همه ای کاش وجود نداشت ... !

ولی خوب من به همینم راضیم شاید اگه این طوری نمی شد من معنی عشقو نمی فهمیدم ، ولی حالا اگرم از دستت بدم لا اقل یه چیز خیلی بزرگ فهمیدم و شاید تو ادامه ی راه خیلی کمکم کنه. شاید باور نکنی من تو لحظات سخت زندگیم به تو فکر می کنم حتی وقتی که داشتم کنکور می دادم قبل از اینکه خودمو دعا کنم تورو دعا می کردم از خدا خواستم  هر چیم من می دونم بده به تو تا تو از هر چی دلت می خواد قبول بشی ، هر شب قبل از خوابیدن دعات می کنم و خوشی هامو می دم به تو و غماتو می گیرم ، چون من دیگه به تنهایی و غم عادت کردم یه جورایی اون دو تا رفیق فابریک منن .

بهترین روز دنیا برای من 24 شهریوره و اما بگم از بدترین روز  زندگیم که روز ولنتاین سال 84 ، که برای اولین بار ترکم کرد.

اگه یه جوری بشه که تو این نامه رو بخونی ، دلم می خواد منو از این بی هدفی و انتظار و دلتنگی و دوراهی رها کنی و حتی اگه نظرت کلا منفی باشه دلم می خواد به خودم بگی ، اگه نظرت منفی نیست بازم بیا و بگو.

منتظرتم تا ابد .

و اما حرف آخر ...

   کسی غیر از تو نمونده اگه حتی دیگه نیستی

همه جا بوی تو جاری ست خودت اما دیگه نیستی

                                                           نیستی اما مونده اسمت توی غربت شبونه

                                                         میون زنگین کمون خاطرات عاشقونه

    آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسی هام

خواستنت پناه من بود تو غروب بی کسی هام

                                                   لحظه هر لحظه پس از تو شب وگریه در کمینه

                                                      تو دیگه بر نمی گردی آخر قصه همینه

به امید روزی که نامه ی شیدا خانمو ( که به رضا جواب می ده ) تو وبلاگ بنویسم.

خشايارشاه از فرط عصبانيت از فيلم سيصد زنده شده و دارد لشکر جمع می کند تا به هاليوود حمله کند. چشمش افتاد به پوستر احمدي نژاد که شالی سياه و سپيد دور گردنش بود. دستش را مشت کرده دهانش باز و دندانها و زبان کوچکش هويدا بود. عقب عقب رفت با لکنت زبان پرسيد: آقای بلوچ اين تصوير از آن کيست؟! گفتم اين حاکم امروز ماست. با دو دست چنان بر فرق کوبيد که نقش زمين شد. قبل از رحلت مجدد گفت: آبروی گذشته پيشکش؛ آبروي امروزتان را نجات دهيد.

 و اما احمدی نژاد پس از چهار سال ریاست جمهوری، تنهایی حرفی که برای گفتن دارد:

آقا ما کارمون تموم شد ، کسی نمی خواد بره دستشوئی !

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغهای رابطه تاریکند

کسی مرا به افتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

چرا ای بز دلان از خویش می ترسید ؟

که زندان هایتان از مردم آزاده لبریز است

شما بیهوده می کوشید.

تلاش و عزم ما بالاتر از هر کوششی باشد.

سپاه عدل بر اقلیم ظالم چیره گردد.

و تو ای رهبر دژخیم

قبل از آنکه کاخ آرزوهایت فرو ریزد

به جلادت بگو

در زیر ساطور گیوتینم بیاندازد

به جلادت بگو

جسم مرا بر دار آویزد

و اما ملت من

گر مدال افتخارم رشته دار است،

من آن را ، بدست خود به دور گردن اندازم،

که حق خویش را در پیشگاه تو ادا سازم.

پوچی زندگی امروز یعنی « فدا کردن آسایش فقط و فقط برای وسائل آسایش »

با این دور ابلهانه ای که زندگی امروز برداشته و انسان را هم اسیر کرده و این همه نیازهای عظیم و بزرگ و پر شکوه ، عمیق ماوراءالطبیعی که انسان دارد - همه را -  تعطیل کرده و فقط او را مقتدر کرده است .

در چنین جامعه ای انسان پوچ می شود و این پوچی زندگی امروز را همه فلاسفه ، هنرمندان ، دانشمندان بزرگ - متدین و غیر متدین - و هر کس از هنرمند و دانشمند و نویسنده و فیلسوف ، موزیسین ، رمان نویس ، کارگردان ، همه ابعاد و همه اندیشه های امروز که تمدن امروز و انسان امروز را بخوبی میشناسند اعلام کرده اند.

« ژان ایزوله » دانشمند فرانسوی این قهرمان را سمبل انسان امروز میداند.

این انسانی که قدرت و صلابت سنگ را پیدا کرده است امروز تزلزل، فرو ریختن و نابود شدن ناگهانی اش از همه ادوار گوناگون بشری و از همه وقت بیشتر است.

                                                     « دکتر علی شریعتی »

به خود می لرزند !

... ای انسان جنایتکار ... و ای ستمگر بی رحم، تو در راهی قدم

گذاشته ای که پست ترین حیوانات

بر تو شرف دارند!

... در نبرد روزهای سخت و انسان های سخت این انسان های سخت هستند که باقی می مانند ، نه روزهای سخت ...

... عظمت زندگی در علم نیست در عمل است ...

... تا حالا فکر کردی که چرا بعضی وقت ها زمین می خوریم ؟ از بد شانسی نیست ، طبیعت می خواد به ما یاد بده که چطور دوباره بلند شیم  ...

... سنگی که طاقت ضربه ی تیشه را ندارد تندیس زیبا نخواهد شد ، از زخم تیشه خسته نشو که وجودت شایسته ی تندیس است ...

... برای چنین موجودی ، برای انسان ،  چه دردی کشنده تر از بی خبری است ...

علمی

... در هر سانتی متر مربع از روده، سه تا چهار هزار بر آمدگی کوچک وجود دارد که در نوک هر یک از آنها سه هزار سلول قرار گرفته و در هر کدام از سلول ها هم صد لوله برای مکیدن غذا وجود دارد ...

... « کراک » هروئینی ست تا حد امکان اشباع شده، یعنی یک گرم کراک از 10 تا 50 گرم هروئین ساخته شده ، اما قیمتش ارزان تر از هروئین است . خودتان بگوئید چرا؟ ...

... بسیاری از باکتری ها ی روی سطح پوست ، زندگی مسالمت آمیزی با ما دارند ، حتی بعضی از آنها برای ما بسیار مفید است ...

... در میان آبزیان ، نهنگ ها با استعدادترین و تکنیکی ترین جانور در گفتگو و ارتباط با هم نوعان شناخته شده اند ...

... دلفین ها قادرند فرکانس های بالا را دریافت کنند، اگر ما هم چنین توانی داشتیم می توانستیم یک مکالمه را از فاصله 170 متری بشنویم ...

جالب وشنیدنی

... بلندترین لغت در فرهنگ زبان انگلیسی چهل و پنج حرف دارد ...

... بر اساس نظرات « هرودوت» برای ساختن اهرام ثلاثه صد هزار برده باید به مدت بیست سال بیگاری کرده باشند ...

... یک خانم 43 ساله که رئیس یک شرکت هواپیمایی در کره جنوبی است ، 17 موبایل دارد ! جالب اینجاست که برای هر 17 موبایل او نیز قبض های سنگینی می آید ...

... در موزه ی نیویورک تابلویی از نقاش بزرگ « ماتیس » قرار داده شد که پس از 47 روز بازدید توسط مردم – و به به و چه چه گفتن – یکی از شاگردان ماتیس هنگام بازدید اعلام کرد که تابلو وارونه قرار گرفته است ...

... شتر مرغ بزرگترین و در عین حال تندرو ترین مرغ بی پرواز دنیاست که با پاهای بلندش گاهی اوقات از دست گرگ ها  نیز فرار می کند ...

300 هزار زن تن فروش ، 14 میلیون بیمار روانی ،

600 هزار کودک کار گر ، یک و نیم میلیون نفر محروم از تحصیل

8 میلیون بیسواد ، 180 هزار نابغه ی فراری با 30 تریلیون و 400 میلیارد تومان

خسارت ناشی از فرار مغز ها ، 450 هزار تصادف در سال ، 40 هزار بیمار ایدزی

سن بزهکاری زیر 10 سال ، کف سنی فحشا 14 سال و کف سنی اعتیاد 13 سال

و اینجا ایران ماست ... !

خواهر و برادر گرامی ...  ! تو که روز انتخابات صبح زود از خواب بیدار می شی و شناسنامه به دست می ری به طرف صندوق اخذ رای ! تو که اصلا نمی دونی به کی و برای چی رای می دی !

تو که روزهای راهپیمایی صبح روز می ری وسط خیابون و تو جمع امثال خودت ... ! و داد می زنی انرزی هسته ای حق مسلم ماست ! مرگ بر امریکا ... مرگ بر .... !

یه کم بیشتر فکر کن ...

تو و امثال تو می خوان بگن که : صادرات دخترای 14 ساله به کشور های عربی ، فقر ، فساد و فحشا ، فرار مغزها ، بی کاری ، بی پولی ، اعتیاد و ... حق مسلم ماست !

داد می زنی که مرگ بر آسایش ، مرگ بر زندگی ، مرگ برعشق ،صفا و صمیمیت ، مرگ بر ... !

شناسنامتم می بری که روز انتخابات به حرفات مهر تایید بزنن ...!

عشق ريسمان طبيعی است و سر کشان را به بند در مي آورد تا آنچه آنان،بخود از طبيعت گرفته اند بدو باز پس دهند وآنچه را مرگ  ميستاند ،به حيله عشق،بر جای نهند،که عشق تاوان ده مرگ است.و دوست داشتن عشقی است که انسان،دور از چشم طبيعت،خود مي آفريند،خود بدان ميرسد،خود آنرا انتخاب ميکند.عشق اسارت در دام غريزه است ودوست داشتن آزادی از جبر مزاج.عشق مامور تن است ودوست داشتن پيغمبر روح.عشق يک اغفال بزرگ ونيرومند است تا انسان به زندگی مشغول گردد وبه روزمرگی که طبيعت سخت آنرا دوست ميدارد،سرگرم شود و دوست داشتن زاده وحشت از غربت است و خود آگاهي ترس آور آدمي در اين بيگانه بازارزشت و بيهوده.عشق لذت جستن است ودوست داشتن پناه جستن.عشق غذاخوردن يک حريص گرسنه است ودوست داشت همزباني در سرزمين بيگانه يافتن است.

عشق هر چه ديرتر ميپايد کهنه تر ميشود ودوست داشتن نو تر.عشق نيروئيست در عاشق،که او را به معشوق ميکشاند،دوست داشتن جاذبه ايست در دوست که دوست را به دوست ميبرد.عشق تملک معشوق است ودوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست.از عشق هر چه بيشتر ميشنويم سيرابتر مي شويم واز دوست داشتن هر چه بيشتر تشنه تر!

اگر چه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می زنم

اگر چه با استخوان خویش

دوباره می بویم از تو گل

به میل نسل جوان تو

دوباره می شویم از تو خون

به سیل اشک روان خویش

اگر چه صد ساله مرده ام

به گور خود خواهم ایستاد

که بر کنم دست اهرمن

از نعره ی آنچنان خویش

اگر چه پیرم ولی هنوز

مجال تعلیم اگر بود

جوانی آغاز می کنم

کنار نو باوگان خویش

دوباره می سازمت به جان

اگر چه بیش از توان خویش

حال که از خودم نوشتم می خوام از چند نفر از دوستان دور و نزدیک قدردانی کنم .

یعنی تصمیم گرفتم هفته ی سوم هر ماه تو صدای سکوت از پنج نفر از بهترین ها قدردانی کنم. هر چند خیلی کمه ولی از هیچی که بهتره !؟

امید وارم این قدردانی رو از من بپذیرید این کمترین کاریه که می تونم جوابه محبتاتونو بدم .

                                                                                                 فدای همه شما

( البته اسامی به ترتیب سن از بالا به پایین نوشته شده سو تفاهم پیش نیاد!! )

1- آیدین(پسر آرتا) ........ با نظرات منطقی و سازندش نشون داده که واقعا 4 سال برای مهندسی درس خونده  مرسی .

2- آوا جون (orfia) .........  همکاره فراریم ، قبل از راه اندازی صدای سکوت خیلی راهنمائیم کرد بخصوص در مورد مطالب مرسی .

3- سعیده جون(خروس) ........ عزیز ترین دوست که عنوان وبلاگو ایشون انتخاب کردن  خیلی ممنون .

4- بهنام( خاله پسر) .......... خاله پسر ! همین . مرسی از لطفتون.

5- مهران (مرد عاشق) ...... ... فقط می تونم بگم که بهترین بهترین هاست فدات شم .         

شاید اگه وبلاگو خوب خونده باشین متوجه شدین که من به دکتر شریعتی علاقه خاصی دارم و بنا به علاقه ای که به استاد دارم مطالبی از نوشته های ایشان را در صدای سکوت درج می کنم ، نه به صورت جمله یا عبارت  بلکه یک بحث کلی .

عزیزان به یاد داشته باشید که این وبلاگ تابلوی تبلیغاتی دکتر شریعتی نیست !و هدف تبلیغ ایشان و تحمیل عقایدشان نیست . هدف چیزی نیست جز آشنایی شما با دکتر شریعتی و عقایدش !

انسان موجودی آزاد و مختارست و حق انتخاب دارد، شما عزیزان نیز می توانید انتخاب گر باشید ... !

حقیقت این است عقاید استاد پشت پرده مانده و من از این موضوع ناراحتم .

به یاد دارم چندی پیش که داشتم با یکی از دوستان گرامی –  که ارادت خاصی بهشون دارم – چت می کردم در مورد دکتر شریعتی  بحثی پیش اومد . ازشون پرسیدم چه قدر استادو می شناسی؟ جواب اومد : هیچ !؟ این دوست عزیز اصلا شریعتی نمی شناخت ! چه برسه به عقاید و روشنفکری های استاد ... !

این نمونه کوچکی بود از ناراحتی این بنده حقیر . خیلی ها هستن که اصلا نمی دونن شریعتی کی هست و کی بود ...!؟؟

هدف و موضوع صدای سکوت هم شریعتی نیست فقط بنا به دلایل ذکر شده ، حجم مطالب نوشته شده از دکتر شریعتی بیشتر شد. نسل جوان ، آرمان گراست و در مراحل متفاوت زندگی نمونه هایی می طلبد تا با استفاده از راه و رسم انان در فراز و نشیب زندگی استوار تر گام بردارد؛ هدف از نوشتن مطالب از دکتر شریعتی آشنا کردن نسل جوان و نوجوان با زندگی پر فروغ این چهره درخشان است . چهره ای که در روزگار خود عطرو بوی خاصی را در فضای میهن پراکند و در پر بار ساختن فرهنگ و تمدن این مرزو بوم نقشی بسزا داشت.

امید است مطالب درج شده از دکتر شریعتی همچون قطره های باران ، روح تشنه ی نسل جوان امروز را سیراب کند و با بهره گیری از شعله ی شمع وجود این بزرگ ، آنان را به دنیای امید و روشنی رهنمون سازد. باز تاکید دارم که صدای سکوت تابلوی تبلیغاتی دکتر نیست هدف فقط و فقط آشنایی ست نه تبلیغ ... ! نه تحمیل ... !

دو اشتباه بزرگ و غلط مشهور

خانمها ، آقایان ! همین  دختر و پسر شما که متهمش می کنید به فساد و لاابالیگری و انحراف فکری ، یعنی به اندازه ی  شما حقیقت را نمی  تواند بفهمد ؟ این هم یکی از اشتباهات رایج پدر و مادرهاست . قضاوت عمومی این است که  زنها کمتر از مردها شعور دارند و جوان ها کمتر از پیر ها می فهمند ! فلان آقا که از تمام خصوصیات انسانی و امتیازات فکری و علمی و اخلاقی فقط «مذکر» است ، به خود حق می دهد که در یک مجلس علمی نه تنها شرکت کند بلکه راهنمائی و دستور هم بدهد و احکام قاطع صادر فرماید و همین آقا، همه ی زن ها را – از یک کنار – ندیده ونشناخته و نفهمیده – تنها به جرم « نقضیه ی مونث بوده» ! – حتی لایق شرکت در یک جلسه ی مذهبی یا علمی نمی داند و حق گوش کردن به بحث و درس  به او نمی دهد ، ولو  این آقا یک کاسب است و آن خانم یک دانشجو یا دبیر یا طبیب؛ ولی چون سخن از مذهب است و مجلس مذهبی، ایشان چون یک فرد «مومن مذکر» ند خودشان را بیشتر از همه ی زنان جامعه صاحب حق و صاحب فهم احساس می کند و گویی اصلا اسلام ومذهب یک مساله «مردانه» است و بدون اجازه ایشان، خانم ها – هر چند فهمیده تر و تحصیلکرده تر هم باشند- حق ندارند مستقیما گوش کنند و فکر کنند و بفهمند و انتخاب کنند. آنها چون زن اند، باید در منزل بمانند و چشم به لحیه ی حاجی آقا بدوزند که در باب وظیفه دینی و نوع عقیده و فکر آنها چی اظهار می فرمایند!

اشتباه دوم این است که پیرها- فقط به دلیل « مسن  بودن » - خود را از جوان ها – تنها به دلیل «جوان بودن »- فهمیده تر احساس می کنند و خود را در برابر آنها صاحب فتوی می یابند ! هر چند این حاجی آقا ، یا کربلائی، از ادبیات فقط سیاق بلد است و از ریاضیات فقط چرتکه و از معارف اسلامی هم چند تا زیارت نامه از بر است . همین ها کافی ست که خودش را از دختر و پسرش – ولو تحصیل کرده  یا دانشجوی سطح بالا باشند- عمیق تر و درست اندیش تر و وارد تر به حقایق بشمار آورد.

من غالبا دیده ام و شنیده ام که حتی آدم های روشن فکر و گاهی هم عالم ، کتاب ها و درس ها و بحث ها و سخنرانی هائی را که متعلق به نسل جوان و تحصیلکرده و دانشجو بوده و یا مورد توجه قرار دارد ، با لحن « خوب است، برای همین جوان ها و تیپ دانشجو و این ها مفید است!» تعبیر می کنند و همین ها ، مجالس معمولی ، عامیانه یا تکراری و سنتی با خطابه ی های سوزناک با حال و گرم و ثواب دار را « مجالسی که آدمهای حسابی و سنگین که در بازار دارای عنوان و در بانک صاحب اعتبار و در محله دارای احترام و شخصیتی هستند در آن شرکت می کنند»، تعبیر و برنامه هایش را « جدی و سطح بالا و اساسی » تاقی می فرمایند!

این ها غالبا دو چیز را – که هیچ ربطی بهم ندارند – با هم عوضی می گیرند . «پول» داشتن و «شعور» داشتن را و یا « مسن» بودن و « فهمیده» بودن را . به چه دلیل یک شاگرد دبیرستانی که از آقا جانش هفتگی می گیرد یا یک دختر بچه که از حاجی آقا کتک می خورد، از یک آدم محترم معنون مقدس معزز معتمد محل موجه موثر با اسم و رسم و دارای فک و فامیل و سهام و سفته و اعتبار و غیره، برای فهم یک مبحث علمی یا نظریه ی اعتقادی یا مساله مذهبی شایستگی و امادگی فکری و علمی بیشتری ندارد؟ دارد!

این ها چون اولا در جامعه شخصیت های محترم و در بازار تجار معتبری هستند و ثانیا بچه هاشان یا جوان های کوچکتر فامیلشان ، دانشجو یا تحصیلکرده هستند و در منزل و در فامیل به چشم«بچه مچه ها» ، «کوچکتر ها» ، « بی پول و پله ها » تلقی می شوند ، در جامعه هم نسل قدیمی و تیپ بازاری تمام نسل جوان و گروه دانشجو و قشر تحصیل کرده را با همین چشم تلقی می فرمایند! غالبا هم سخنگویان مذهب و اجتماعی همین احساس کاذب و اشتباه را در آنها تقویت می کنند و به خوش آیند این ها- که حاجی آقا به درد می خورد ، نه دانشجوی حاج آقا- حرف می زنند ، راست و صاف و پوست کنده نمی گویند که : حاجی آقا ! سرکار محترم و مقدس و معنون (هستید) ، اما سواد ندارید ! قدمتان روی تخم چشم مال ، جانتان روی سر ما ، اما شما عامی هستید، همین دختر فسقلی و پسر چهار وجبی که تا دیروز تو شلوارش  خراب کاری می کرد ، امروز از خود حاج آقا و سرکار حاجیه خانم بهتر می فهمد ! درست است که شما حرف زدن  و راه رفتن را به او یاد داده اید، اما حالا حرف علمی و راه اجتماعی را او درست تر از شما تشخیص می دهد؛ درست است که سرکار با منزل ، سر به سر این بچه گذاشتید تا نماز یاد گرفت و اصول دین چند تا است، و طهارت و نجاست و وضو و غسل و « همه چیز» را ! اما  حالا او چیزهای خوانده و چیزهایی فهمیده و می خواند و می فهمد و می اندیشد و می خواهد و انتقاد می کند و استدلال و اعتراض ، که تو و هفت جدت بو نکرده اید! او امروز ژان پل سارتر را می خواند ، مارکس می خواند ، برشت را می خواند، و بعد شما در برابر این سطح اندیشه ی او و افکاری که وارد ذهنش می شود، در همین زمان ، چه چیز داشتید و یا دارید که به او بدهید؟

او اگزیستانسیالیسم را مطالعه می کند ، در دانشگاه ، در کتابخانه ، در کنفرانس ، به زبان خارجی و فارسی ؛ ک/انت و دکارت و هگل و انگس را شناخته؛ شما، در برابر، « طوفان البکا» و «محرق الفواد» را می خواهید به او بدهید؟ چه کتابی دارید به او بدهید، که او را جلب کند و دین را با زبان و منطق و نیاز او و عصر او به او بشناساند؟ او سخن شما را که برایش قانع کننده نیست گوش نمی دهد، و شما را متهم می کند که :

ای پدر من ، ای مادر من !

دین تو، مذهب تو و همه ی اعمالی که بنام دین و مذهب انجام می دهی و همه ی عقایدی که بنام دین و مذهب داری، همه اش بیهوده و زیان آور است !

شمارا متهم می کند که : به دین معتقدی و دین تو عبارت است از یک نیروئی که تو را از دنیا و از پیش از مرگ  غافل می کند و همه ی دلهره و وسواس و ترس و کوشش و مسئولیت و تلاش تو را متوجه مرگ و بعد از مرگ می کند ، و من به عنوان جوان امروز ، روشنفکر امروز ، تحصیلکرده ی امروز ، به «پیش از مرگ » کار دارم ، و دین تو هیچ سخنی درباره ی پیش ار مرگ به من نگفته ، به تو هم نگفته، تو هم نمی دانی ؛ تو می گویی : این عقاید و اعمال دینی من به این درد می خورد که جواب نکیر ومنکر را بدهم ؛ وقتی سرم را در گور ، بر خشت وخاک لحد گذاشتم ، در آنجا فوائدش روشن می شود ، اثرش آشکار می شود ، و مزد و اجر کارهایی که در دنیا کرده ام در انجا به دستم می رسد ! می گویم  راست است؛ اما برای پیش از مرگ – که ما در ذلت و در فقر و نیازمندی جان می دهیم دین تو چه دارد ؟ هیچ چیز ! تو در آتش می سوزی و مردم تو و هم نژاد های تو و مردم جهان و نوع انسان در آتش زندگی می سوزد و تو احساس گرما هم نمی کنی ! و بعد شب ها و روزها تمام گریه  و اضطراب تو از تصور زبانه ی آتش قیامت و عذاب پس از مرگ است ! و من به این آتشی که اکنون بر بشریت نازل شده و من و تو و او و همه در آن می سوزیم ، کار دارم و در جستجوی آنم که چه عاملی و چه آبی این زبانه ها را اطفا می کند ؟                               پدر، مادر ! من در خلوت خالص تو بودم ؛ دیدم که با همه وجود و ایمانت و اخلاصت دعا می کنی ، خدا و پیغمبروکتاب و و ائمه و همه ی مقدساتت را می خوانی و می خواهی که : « خدایا ! مرا نجات بده، خدایا به تن من سلامت بده ، به زندگی من عافیت بده ، قرض مرا ادا کن ، مریض مرا شفا بده ، مسافر مرا از سفرش به سلامت به من باز گردان، ارواح گذشتگان مرا ببخش ، و در سرازیری من به قبر ، به داد من برس ، مرا از آتش خشم و عذاب رها کن ، مرا در بهشت با شخصیت های بزرگ مقدست محشور بگردان.»                        بابا، آخر این دین تو چه جور است ؟ که تربیت یافته ی آن نه تنها از بشریت صحبت نمی کند ، از جامعه و از زندگی انسان ها صحبت نمی کند، بلکه از فرزندش هم جز با اضافه ی به خودش صحبت نمی کند ، همه اش « من » است . در اینجا هم « من » ، در انجا هم « من » ! این دین فقط تو را باید نجات بدهد ؛ من دنبال دینی و ایمانی می گردم که بشریت را نجات بدهد و حتی خود من هم فدایش بشوم . دینی که برای نجات جامعه بکوشد و « من قربانی «ما» کند.                                                                                                                                    من با تو خیلی فرق دارم ، خدایی که تو و کسانی مثلٍِ تو می اندیشند و می سازند ، خدایی است که مسئولیت ها تو را ، اراده ی تو را و همه ی وظیفه های انسانی تو را در این دنیا و در جامعه و در برابر مردم تکفل می کند، و تو با چاپلوسی و نذر و نیاز به آن خدا ، خودت را از عواقب هر جرم و جنایتی معاف می بینی ! درست مثل زندگی اجتماعی ست که هر وقت کارت گیر می کند ،حقه بازی می کنی :یک قانون مالیاتی وضع می شود، یک حکم قضایی و حقوقی از دادگستری برایت می آید، این را می بینی، آن را می پزی ، تملق می گوئی، تلفن می کنی ، رشوه می دهی ، پول و پارتی فراهم می کنی ، واسطه می تراشی !در دینت هم همین کارها را می کنی ، و همچنان که در زندگی اجتماعی، با پارتی و پول و کلاه کلک  و با توسل به آدم های متنفذ و نزدیکان و یا رفقای خصوصی و قوم و خویش های خودمانی جناب والی یا قاضی ، هیچ قانونی تو را از پلیدی و جنایت و حق کشی و مال خوری و خیانت و قانون شکنی باز نمی دارد ، همچنین با توسل و شفاعت و جلب محبت و نظر یکی از مقربان و حاشیه نشینان سلطان کائنات ! دینت هم تو را در دنیا ، از خطا و گناهی که خودت هم به آن معتقدی و میدانی که دینت هم تو را از آن بر حذر می کند، باز نمی دارد !                                                                                                                                   

باری، ای پدر، مادر! این مسیر دینی است که تو به من نشان می دهی و من نمی خواهم که در این دنیا زندانی بد بخت و اسیر باشم ؛ می خواهم آزاد ، عزیز و سرافراز باشم؛من کفری را که خودت می گوئی در این دنیا آزادی و عزت و سعادت و بهشت می دهد،  بر دین تو که زندانی و اسارت و رنج و فقر را موجب می شود، و حتی توصیه می کند ، ترجیح  دادم . تو هی فحش بده ، نق بزن ، نفرین کن !                                                              

         دکتر شریعتی      

مصلحت گویی خوشایند است و فریب دادن و دروغ بافتن و تایید و تعریف کردن شیرین،اما حقیقت تلخ است و بگذارید به جای تخدیر درد و کتمان بیماری و دلخوشکنک های آرام کننده، روی در روی بیمار بایستیم و،تلخ و راست و صاف بگوئیم که :

« عقده های سرطانی در خونت، در اعماق مغزت و دهلیزهای قلبت رخنه کرده و سخت پیش رفته است، فرصت کم است  فاجعه سنگین» .

                                                                                   دکتر شریعتی

و اندوه من همچنان برجاست

همچو خاطره ای کوچک

آخرین نسل انسان می خزد با دردهایش روی زمین

می بوید زمینی را که مار آدمکان نابودش ساختند

هوای وطنم را دارم

زخمهای ماران روی بدنم می سوزد

باید خفت-باید گریست-باید ماند

سوالی است برای من و فرزندان قوم من

به کدامین گنه می کشند روحم را

حسی عجیب در من می جوشد

حس رهایی در لحظه اندوه تنهایی

باید رفت

ماندنم در این دنیا گناهی است

آرزوی مار آدمکان ماندن من است

اما جهنم را خوب دریافتم بنام جهان

دنیای ما خوب است

پر ز فرشتگان و سنبل و ترانه های جاودانی

آه... چه مهمل می بافد آخرین نسل انسان روی زمین

باید رفت

در تاريخ كشور باستاني و متمدن ايران، روزهاي خاصي وجود دارد كه يادآور حكايت‌ها و وقايعي مهم و تأثيرگذار است.
درباره فلسفه و علل پيدايش جشن نوروز نظرات متفاوتي وجود دارد كه برخي از اين نظرات در اينجا آمده است.با توجه به روايت‌هاي افسانه‌اي اسطوره‌اي ايران آغاز پيدايش اين جشن را به جمشيد، چهارمين پادشاه پيشدادي ايران نسبت داده‌اند. قدمت اين اسطوره به عصر هند و ايراني مي‌رسد.
در اوستا، كهن‌ترين كتاب ايرانيان به جمشيد «يم Yima» اشاره شده است. در اين روايت؛ جم، داراي فره ايزدي بوده كه به فرمان اهورامزد به جنگ با اهريمن پرداخته كه موجب خشكسالي و قحطي و نابودي خير و بركت شده بود.
با نابودي اهريمن وي بار ديگر شادماني و خرمي و خير و بركت را به مردم ارزاني داشته و هر درختي كه خشك شده بود سبز شد و مردم آن روز را «نوروز» يا «روز نوين» خواندند و همگي به فرخندگي چنين روزي در تشتي جو كاشتند و اين رسم براي ايرانيان جاودانه شد.
برخي گفته‌اند جمشيد كه به زبان فارسي جم و به زبان عربي «منوشخ» ناميده مي‌شد در جهان سير مي‌كرد، هنگامي كه به آذربايجان رسيد، با تاج و تختي مرصع بر بلنداي نقطه‌اي در مشرق جاي گرفت و روشنايي آن تاج و تخت در هنگام طلوع خورشيد مردمان را خيره كرد و آن روز را روز نو خواندند و جشن گرفتند و لفظ «شيد» كه در پهلوي به معناي شعاع است بر نام وي افزودند و پادشاه را جمشيد ناميدند و رسم نوروز جاودانه و پايدار شد.
همچنين گفته‌اند: خداوند در اولين روز از ماه فروردين كار خلقت انسان و ساير مخلوقات را به پايان رساند و آدمي براي سپاسگزاري و قدرداني از خداوند و نعمت‌هاي وي، به نيايش و شادماني پرداخت.يكي ديگر از فلسفه‌هاي جشن نوروز را نزول فروهر‌هاي (Farvahar) (1) درگذشتگان به زمين در روز اول فروردين دانسته‌اند.
در اوستا آمده است كه فروهرهاي درگذشتگان پاك در اول فروردين براي احوالپرسي از اقوام خود به زمين مي‌آيند و با ديدن مسرت و شادماني بازماندگان از اهورامزدا براي آنان طلب خير و رحمت مي‌كنند و بازماندگان پيش از آمدن فروهرها به نظافت و خانه‌تكاني منزل پرداخته و آماده پذيرايي از آنان مي‌شوند و كلمه فروردين يعني ماهي كه متعلق به فروهران است.
از برپايي مراسم و آيين‌هاي نوروزي در دوران هخامنشي اطلاع‌ دقيقي در دست نيست و تنها برخي از پژوهشگران چون فيلندر معتقدند كه حجاري‌ها و سنگ‌نگاره‌هاي باقي‌مانده از دوران هخامنشي نشان‌دهنده مراسم نوروزي در تخت‌جمشيد است. اين آثار نمايشي از تقديم هدايا از جانب اقوام و ملل تابع هخامنشيان به حضور پادشاه است.
از چگونگي برگزاري نوروز در روزگار اشكانيان آثاري در دست نيست.شادروان پور داوود مي‌نويسد: «هر چند اشكانيان، ايراني‌نژاد و زرتشتي‌كيش بودند ولي تسلط 80 ساله يونانيان موجب شد كه آنان در باب آداب و رسوم ايراني بي‌قيد شوند و شايد در پايان دوره حكومت 476 ساله دوباره مليت ايران قوت گرفت.»(2)
در دوران ساساني، مراسم نوروز را بين شش تا سي روز برگزار مي‌كردند و روز ششم فروردين يا نوروز بزرگ را خرداد روز مي‌ناميدند و اين روز را متعلق به فرشته مقدس خرداد مي‌دانستند. پيروان آيين مزديسنا همچنين معتقد بودند كه زرتشت (650 سال پيش از ميلاد مسيح) در اين روز متولد شده و در همين روز مقدس با خداوند به راز و نياز پرداخته است و اين روز براي ايرانيان محترم و مقدس شمرده مي‌شد.
پادشاهان ساساني نيز در دربارهاي خود آيين‌هاي نوروز را با شكوه‌ خاصي برگزار مي‌كردند و شاه پنج روز اول يا «نوروز عامه» بار عام مي‌داد و به رفع حاجت‌هاي مردم مي‌پرداخت، سپس «نوروز خاصه» يا نوروز بزرگ را كه از روز ششم فروردين آغاز مي‌شد به خود و نزديكانش اختصاص داده و به جشن و شادماني مي‌پرداختند و نواهاي خاص نوروز در اين ايام در دربار پادشاه نواخته مي‌شد.
از رسوم رايج اين روزگار آن بود كه مردم در بامداد نوروز به يكديگر آب مي‌پاشيدند و شكر هديه مي‌دادند.دلبستگي‌ ايرانيان به سنت‌هاي گذشته خود موجب شد كه نوروز كه سمبلي از عظمت و شكوه آنان بود، در سراسر دوران اسلامي، حتي در دوران خلفايي كه اعتنايي به اين رسومات نداشتند، برپا شود و آشنايي و آگاهي فرمانروايان اموي و عباسي از آيين‌ هديه دادن به حاكمان دليلي براي گرايش فرمانروايان عرب به برگزاري نوروز شد.
با كاهش قدرت و نفوذ عرب‌ها بر دولت‌هاي ايراني و ايجاد حكومت‌هاي مستقل چون صفاريان و سامانيان و تعلق خاطر پادشاهان ايراني‌نژاد به اجراي رسومات ايراني، موجب احياي نوروز و برگزاري باشكوه اين جشن شد.
ابوالفضل بيهقي نيز در قسمت‌هاي مختلف تاريخ خود اشاراتي به دادن هديه در نوروز مهرگان كرده است كه نشان دهنده تداوم رسومات نوروزي در دوره غزنويان مي‌باشد.با روي كار آمدن حكومت صفوي و رسميت يافتن مذهب تشيع، برخي از آداب اسلامي با آيين‌هاي نوروزي درآميخت و تلاش عالمان شيعه در جمع‌آوري احاديث و روايات معصومين در رابطه با نوروز، بر رونق بيشتر اين جشن افزود.